بانوي شرقي
دي شيخ با چراغ همي گشت گرد شهر كز ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست
مانده تا برف زمين آب شود "سهراب سپهري" من به آمار زمين مشكوكم اگر اين شهر پراز آدمهاست؛ پس چرا اين همه دلها تنهاست...
مانده تا بسته شود اين همه نيلوفر وارونه چتر
ناتمام است درخت
زير برف است تمناي شناکردن کاغذ در باد
و فروغ تر چشم حشرات
و طلوع سر غوک از افق درک حيات
مانده تا سيني ما پرشود از صحبت سنبوسه و عيد
در هوايي که نه افزايش يک ساقه طنيني دارد
و نه آواز پري مي رسد از روزن منظومه برف
تشنه زمزمه ام
مانده تا مرغ سرچينه ي هذياني اسفند صدا بردارد
پس چه بايد بکنم
من که در لخت ترين موسم بي چهچهه سال
تشنه زمزمه ام ؟
بهتر آن است که برخيزم
رنگ را بردارم
روي تنهايي خود نقشه مرغي بکشم
خدایا ! دلم باز امشب گرفته
بیا تا کمی با تو صحبت کنم
بیا تا دل کوچکم را
خدایا فقط با تو قسمت کنم
خدایا ! بیا پشت آن پنجره
که وا می شود رو به سوی دلم
بیا،پرده ها را کناری بزن
که نورت بتابد به روی دلم
خدایا! کمک کن به من
نردبانی بسازم
و با آن بیایم به شهر فرشته
همان شهر دوری که بر سردر آن
کسی اسم رمز شما را نوشته
خدایا! کمک کن
که پروانه شعر من جان بگیرد
کمی هم به فکر دلم باش
مبادا بمیرد
خدایا! دلم را
که هر شب نفس می کشد در هوایت
اگرچه شکسته
شبی می فرستم برایت
| Design By : Night Skin |
تا نگاه مي کني
وقت رفتن است
باز هم همان
حکايت هميشگي
پيش از آنکه با خبر شوي
لحظه عزيمت تو
ناگزير مي شود
آه
اي دريغ وحسرت هميشگي
ناگهان چه زود دير مي شود
LinkDump
